Amina odwraca szkic miejsc przy stole i zaczyna układać menu wyobrażonego obiadu. Zostawia wolne miejsca na propozycje innych osób. Na samej górze dopisuje przypomnienie o łyżce. Obok zapisuje tytuł niedokończonego filmu; być może tym razem pozna zakończenie. Rodzina przyniosła jej notes, ale ten skrawek papieru jej odpowiada. Po drugiej stronie są już krzesła. Na spotkaniu, myśli Amina, pomysły też potrzebują miejsca, żeby usiąść.