Na krześle dla gości leży czysta kartka przyniesiona przez córkę Margaret. Margaret zastanawia się, co napisać pod szkicem różowej róży. Wzniosły cytat byłby przesadą. Lista porad ogrodniczych sprawdziłaby się jeszcze gorzej. Wybiera wspomnienie: żółta wstążka, rower, sobotni poranek. Potem zostawia połowę kartki pustą. Jej córka może pamiętać tamten dzień inaczej. Margaret odkłada długopis na szafkę przy łóżku. Opowieść, myśli, może zostawić miejsce na inną wersję.